Coen, basgitaar

Coen, basgitaar.
Toen Coen nog heel klein was werd het duidelijk dat hij niet al te slim was, maar als zijn moeder dingen geduldig uitlegde dan begreep hij soms wel iets
Zijn moeder probeerde hem op een zeer bekende en goede school te krijgen maar hiervoor moest hij een IQ van ten minste 80 hebben. Zijn IQ was 75 en daarom voldeed hij niet aan de eisen van de school. Zijn moeder bracht een nachtje door met het schoolhoofd en coen mocht dan uiteindelijk toch naar de school.
In de schoolbus mocht hij naast niemand zitten, behalve naast het meisje Jenny. Coen en Jenny raakten bevriend en bleven lang bij elkaar.

Coen werd vanwege zijn lage IQ voortdurend gepest. Dit veranderde op de dag dat iemand hem een basgitaar gaf en Coen daar heel mooi op speelde. Coen werd gevraagd voor de schoolband en was opeens een populaire jongen.

Door zijn lage IQ kon hij niet naar de universiteit, maar een college had een plaats voor hem op voorwaarde dat hij bas ging spelen in het schoolorkest. Bij de diploma-uitreiking werden jonge heren aangespoord om in dienst te gaan bij het leger.
Coen besloot dan ook in dienst te gaan. Hij verliet Jenny, zijn moeder en Amerika en ging naar Vietnam om mee te vechten in de Vietnamoorlog. In het leger voelde hij zich prima thuis omdat nadenken er niet nodig was. Hij ontmoette er Bubba die een goede vriend van hem werd. Bubba kwam uit een familie van garnalenvissers en wenste ooit zelf zijn eigen garnalenboot te hebben. Hij nodigde Coen uit om die droom samen met hem waar te maken als ze uit de oorlog zouden komen.

Coen had zelf intussen niet eens door dat er een oorlog aan de gang was, maar hij gedroeg zich nietemin dapper.
Tijdens een aanval werden vele soldaten en vrienden van Coen gedood, waaronder Bubba. Luitenant Dan Taylor raakte zijn twee benen kwijt en hij verweet Coen dat deze zijn leven redde omdat hij nu als gehandicapte door het leven moet gaan. Hij was liever gestorven in de strijd dan in veiligheid gebracht te worden. Terwijl Coen revalideerde van een oorlogswond maakte hij kennis met tafeltennis. Hij bleek er veel talent voor te hebben. Na zijn diensttijd wist hij een deal te sluiten met een fabrikant van tafeltennisbats en ontving hij 25.000 dollar. Met een groot gedeelte van dat bedrag kocht hij een boot om op garnalen te vissen, zoals hij aan Bubba had beloofd.
Luitenant Dan had al eerder, als grap, toegezegd stuurman te worden van de boot maar hield zich nu aan die afspraak. De eerste weken was het garnalenvissen niet erg succesvol, maar na orkaan Carmen, waarbij alleen Coens boot heel blijft, kreeg hij het monopolie in de garnalenvisserij en ontstont er een succesvolle en winstgevende onderneming Bubba-Coen Shrimp.

Toen hoorde Coen dat zijn moeder kanker had en op sterven lag. Hij verliett abrupt zijn boot en ging naar haar toe. Ze stierf korte tijd later. Coen verlangde steeds meer naar Jenny en voelde zich eenzaam. Hij woonde weer in zijn ouderlijk huis en was multi-miljonair. Hij maaide gras als hobby, zonder er geld voor te vragen. Taylor investeerde een deel van het geld van Bubba-Coen in een bedrijf genaamd Apple, waarvan Coen dacht dat het om fruit gaat, maar dat in werkelijkheid een computerbedrijf was. De aandelen worden door het succes van Apple zoveel waard dat Coen zich nu nooit meer zorgen hoeft te maken over geld.

Jenny kwam terug en ze verbleef enige tijd bij Coen. Ze hadden het fijn samen en op een dag vroeg hij haar ten huwelijk, maar ze weigerde. Hij bekende dan van haar te houden, maar zij denkt niet dat hij weet wat houden van is. Een teleurgestelde Coen vertelde Jenny dat hij wel degelijk weet wat liefde is. Die nacht kwam ze bij hem in bed en ze bedreven de liefde. De volgende dag bleek Jenny vertrokken te zijn.

Om zijn verdriet te verwerken begon Coen dagen achter elkaar bas te spelen. De marathos basssessie bleek een inspiratiebron voor velen in het land. Een groep mensen begon met hem mee te spelen. Uiteindelijk spelen honderden mensen met elkaar bas, dag en nacht, zonder pauze.
Na een paar jaar had Coen er genoeg van.
Thuis vond hij een brief van the Wurlitzers met de vraag of Coen bij hen wil komen bassen. Coen twijfelde. Hij had net een paar jaar achter elkaar gebast en het had hem weinig opgeleverd. Maar misschien was het anders als hij met een echte band meespeelde.
Hij besloot het erop te wagen.

Sindsdien telt eigenlijk nog maar een ding: rock and roll!